تفاوت ، این چیزیه که من و تو ازش رنج میبریم. متفاوت بودن چیز بدی نیست اما اینو ما

 میگیم. وقتی فرق داری ، وقتی مثل بقیه نیستی یه جور دیگه نگات میکنن، یه جور خاص ،

طوری که انگار از اونا پایین تری ، طوری که انگار میخوان معمولی بودنشونو به رخت بکشن.

 عادی بودن واسه من و تو یعنی مردن ، اما واسه اونا یعنی زندگی. اونا اگه متفاوت باشن

شاید بمیرن. شایدم یه زندگی جدید رو تجربه کنن. مثل من و تو . اونوقت یکی به جمعمون

اضافه میشه.

من اونجا فقط ادای آدمای عادی رو درمیارم. تنها چیزی که ازش میترسم اینه که نکنه محیط

اونجا و این ادا درآوردن واسم گرون تموم بشه. من نمیخوام عادی بشم. عادی بودن سخته ،

 عادی موندن سخت تره. اما متفاوت بودن یعنی اینکه خودت هستی ، خود خودت. این آسونتره.

 دیگه معمولی نیستی. دیگه منحصر به فردی. فرق داری. چون اینطوری آفریده شدی.

اونا میخوان جای هم باشن ، جای یکی دیگه. ولی من و تو میخوایم جای خودمون باشیم و از

اینی که هستیم راضی ایم.

من میترسم ، از اینکه عادی بشم. از اینکه توی چارچوب بگنجم و ازم قالب بگیرن. من میخوام

 گاهی غیر قابل پیش بینی بشم. میخوام وقتی هوا خوبه توی خیابون بدوم و بخندم. میخوام

موقع راه رفتن به آسمون نگاه کنم. میخوام توی جوب آب نگاه کنم. یا به برگای درختای توی

خیابون که برام دست تکون میدن سلام کنم. میخوام بلند بلند با خودم حرف بزنم. میخوام تو

لحظه زندگی کنم. من شادم و همین برام کافیه.

 خدا با من و توست. نگاش کن. داره بهمون لبخند میزنه. داره نوازشمون میکنه. ما رو میبوسه

و بغل میکنه. میدونم که میبینیش. چون تو هم با بقیه فرق داری. اگه فرق نداشتی این مطلبو

تا آخر نمیخوندی یه نگا به خودت بنداز. به قول استادم: تو همونی هستی که باور داری.    

ا د م - گندم - اراز - مهدی(ذهن زیبا) - جانی کوچولو - متیو - شیر پیر هاف هافو - و هدی

(خود خودم) همه ما متفاوتیم. با بقیه فرق داریم. حتی با همدیگه ! تنها شباهت ما همین

 تفاوته!

همه جا بوی محرم پیچیده. دلم تاسوعا میخواد. دلم میخواد مثل سالهای قبل

خونمون پر بشه از مهمونای امام حسین. مهمونایی که خیلیاشونو اصلا نمیشناختم.

عجیب هوس تاسوعا کردم. یعنی میشه که بشه؟