صد و هشت روز پیش کنارت ایستادم مثل دو تا آدم عادی که کنار هم می ایستن.

 حتی صداتم فرق داشت.

صد و هشت روز پیش یه تی شرت سبز تنت بود و یه شلوار لی پات.

صد و هشت روز پیش تکیه داده بودی به پیشخون کتاب فروشی و یه چیزی یادداشت

 می کردی. یه لحظه از بالای ابروهات بهم نگاه کردی، منم نگات کردم؛ فقط یه لحظه.

 همون یه ثانیه کافی بود تا بشناسمت. ولی به روی خودم نیاوردم. اونقدر کتابای

 قشنگ اونجا بود که حتی متوجه رفتنت هم نشدم. چند تا کتاب خریدم. موقع برگشتن

دیدم تکیه دادی به پیشخون کافی شاپ و داری نگام ( نگامون ) می کنی. ندیدم ولی

حس کردم که داری نگام می کنی.

صد و هشت روز پیش یه مانتوی آبی و یه شلوار لی تنم بود با یه شال سبز و یه جفت

کفش چرمی. یه کوله سرمه ای هم انداخته بودم رو دوشم.

صد و هشت روز پیش جرات نکردم تو چشمات نگاه کنم. نمی خواستم مثل آدمای

 عادی بیام جلو و باهات احوالپرسی کنم و هی سوال بپرسم. راستشو بخوای

 نمی دونستم چی باید بگم.

صد و هشت روز پیش از کنارت رد شدم بی اونکه خوب ببینمت.

صد و هشت روزه که هر وقت اون لباسو می پوشم یاد تو و اون روز می افتم.

اون روز خاطره انگیز.

صد و هشت روزه که دلم برات پر میکشه.

کاش یه روز از همین روزا بازم ببینمت با همون لباسات، با همون لباسام.

شاید صدو هشت روز دیگه!!!