آسمان قلب من

این پیام تسلیت نیست این یک پیام آزادی است!

h20 — Mon, 21 Dec 2009 10:56:18 GMT

و سرانجام ققنوس آتش گرفت

ققنوس مهربان و منزوی عاشقانه سوخت تا خاکسترش تاریخی دیگر بیافریند

امروز و هفت روز دیگر تاریخی خواهند بود حتی اگر هیزمی نسوزد!

هیزم شکنان دستپاچه اند!!!

ذهن دوم (1) - تفکرات آزار دهنده این روزهایم

h20 — Sat, 19 Dec 2009 22:34:18 GMT

* میدونی کمرنگ شدن چه حسی داره؟ حس میکنم کمرنگم!

بوی غربت میاد! میون تو و من ...

* نشانه ها درستند، دریافتها اشتباه

احساس حماقت میکنم ... خدا هم به من می خندد شاید ...

* وقتی چیزی رو می بخشی اونو به دست میاری

وقتی از چیزی می گذری، اون به تو میرسه!

اما هنوز جرات نکردم از داشتنت دست بکشم! هر چند ندارمت!

می ترسم... می ترسم دیر شه...

* این روزها دلتنگم. بی دلیل

این روزها خاطرات آزارم میدهند. بی دلیل

این روزها دلم تامی را می خواهد! با دلیل!!

*** برای دختر خوشگله عزیزم: خیلی سعی کردم ولی آدرس وبلاگت تو بلاگفا نیست گویا!!!

یا بلاگفا اشتباه میکنه یا بلاگفا

برای امروز و امروزیان ...

h20 — Mon, 07 Dec 2009 13:47:26 GMT

به نام عشق

وطن

آزادی

قلبم را نشانه بگیر!

کاش...

h20 — Mon, 30 Nov 2009 06:59:24 GMT

کاش همبازی کودکی های مادرم بودم، نمک به دست، سوار بر درخت آلوچه!

کاش همبازی کودکی های مادرم بودم، نیمه شب زمستان، دزدکی، یکی کاهو،

یکی سرکه، زیر پتو! صبحدم تنبیه با نرم ترین قسمت جارو مبادا که دردمان بگیرد!

کاش همبازی کودکی های مادرم بودم، ظهر تابستان، یه قل دو قل، گردو بازی!!

کاش همبازی کودکی های مادرم بودم، مدرسه، موها شانه زده تا کمر، با یک روبان قرمز،

لباس فرم بدون زور و تزویر!

کاش همبازی کودکی های مادرم بودم، پر از نور، پر از شور، لبریز از کودکی، سرشار از خاطره!

کاش همبازی کودکی های مادرم بودم! کاش...

* بهت افتخار میکنم. تو بهترینی، بدون اغراق

امیدوارم یه روزی مثل تو بشم؛ بهترین مامان دنیا با کلی هنر و یه عالمه عشق

ازت ممنونم، ممنون که منو نه ماه تو وجودت و بیست و پنج سال با تمام وجودت تحمل کردی.

بیست و پنج سال و نه ماه تحملم کردی، سخت ترین کار دنیاست این.

تولدت مبارک مامان گلم

* آقا مجید بنکدار، تاجر معروف بازار!!! تولد شما هم مبارک ( منظورم دامادمونه!).

ممنون که آمپول زدن یادم دادی!

البته همه میدونن که حتی بیگ بنگ هم تقصیر آقا مجیده. مگه نه؟

برای تو؛ برای عشقت؛ برای عظمتت

h20 — Wed, 25 Nov 2009 07:11:18 GMT

میدونی چیه؟ وقتی تو بهشت بودم کوچیک بودم، نزدیکت بودم. اونقدر نزدیک که حتی

نیازی نبود دستامو بلند کنم تا لمست کنم. نیازی نبود سرمو بالا بگیرم تا نوازشتو حس

کنم. واسه همین اومدم رو زمین! اومدم تا بتونم سرمو بالا بگیرم. اومدم تا بزرگ بشم،

تا اوج بگیرم. تا برای رسیدن به تو، برای لمس نوازشت رشد کنم، از آسمونها بگذرم،

دستامو بلند کنم و تو آغوش تو جا بگیرم.

اومدم روی زمین تا قدر نزدیک تو بودن رو بیشتر بدونم.

اومدم اینجا تا ارزش نوازشت رو، ارزش نگاهت رو بیشتر بدونم.

من، اینجا، روی کره خاکی کوچک، در کهکشانی کوچک، زیر سایه عظمت تو به تو فکر

میکنم. به روزی که کنارم بودی، روزی که کنارت بودم و روزی که از بودن کنار تو گذشتم

و پا روی زمینی گذاشتم که پایه های محکمش زیر پاهای استوار من نمی لرزه.

حالا، لحظه ای کوچک از فوران عشق بزرگ توست. لحظه رشدمن، لحظه نزدیک تر شدن

به تو و لمس تو در بی نهایت نیازهام.

* هیچوقت نتونستم عظمت تو رو تو قالب جمله هام جا بدم، هیچوقت...

* امروز سالگرد همون روزیه که پا گذاشتم رو زمین تا رشد کنم و اوج بگیرم و به تو برسم.

روز تولد من!!!

* بیست و پنج سال!

بیست و پنج بهار، بیست و پنج یخ بندون، بیست و پنج برگ ریزون، بیست و پنج عرق چکون!

تو برگ ریز اشکات چشامو خبر کن!

h20 — Mon, 23 Nov 2009 10:38:32 GMT

نازنینم، آره تو، تویی که همیشه بودی، همیشه. هروقت بهت نیاز داشتم، بودی.

تویی که سنگ صبورمی، با لبخند گرم و صدای مهربونت.

عزیزم، اگه ازت چیزی نمی پرسم واسه این نیست که برام مهم نیست، واسه اینه

که میدونم بهم نمیگی! هیچوقت نگفتی! نمیدونم چرا، شاید به خاطر اینکه هیچوقت

نتونستم بهت ثابت کنم منم میتونم همرازت باشم، میتونم تکیه گاه خوبی باشم برات.

شاید هیچوقت بهت نگفتم که من همیشه دو تا گوش مشتاق برای شنیدن گلایه هات

از زمونه دارم!

میدونم، خوب میدونم که دلت اونقدر بزرگه که همیشه همه غصه ها رو میریزی توش.

همیشه همه اون غمها رو با گرمای دلت آب میکنی و بخار میکنی و...

مهربونم، یه کم به فکر خودت باش.

میخوام بدونی هر وقت به یه دوست نیاز داشته باشی، من هستم؛ همیشه، کنار تو!

فقط صدام کن واسه اشکات شونه میشم

فقط صدام کن واسه تو دیوونه میشم

فقط صدام کن تو رو تنها نمیذارم اونی که می مونه میشم!

* ببخش اگه برات کمم!

اطلاعیه

h20 — Wed, 18 Nov 2009 06:30:13 GMT

بدین وسیله به اطلاع تمامی دوستان، دشمنان، فوامیل ( جمع مکسر فامیل )، اطرافیان،

غیر اطرافیان ( و به ویژه جک و جانورهایی که در کودکی مورد آزار اینجانب قرار گرفته اند )

میرسانم که به دلیل تغییرات و تعمیرات در سبک زندگی خویش نیاز به مصالح گذشت،

محبت، همفکری و در صورت لزوم فداکاری و ... میدارم!* و از همگی آنها به خاطر اذیت و

آزارهایی که از اینجانب به هر شیوه رندانه ای ( اعم از زبانی، نگاهی، عملی، فکری و ... )

به ایشان رسیده است پوزش فراوان میطلبم و امیدوارم که مرا بخشاییده باشید.

لازم به ذکر است از آنجایی که بنده قصد دارم ربع دیگر زندگی ام را به گونه ای جدید و نو

شروع نمایم، اگر مرا نبخشاییده اید به ناچار متوسل به زور شده، شخصا و راسا به سراغ

دعا و جنبل و جادوی سیاه خواهم رفت و اجنه گرامی ( آنهم از ترسناکترین و هولناکترین

نوعشان ) را تسخیر خواهم نمود تا در خواب ناز، شما را پریشانحال و وادار به بخشایش

اینجانب نمایند، پس با زبان خوش لطفا ببخشید!!!

* نیاز میدارم گونه ای فعل جدید و از اختراعات اینجانب میباشد. حق کپی رایت محفوظ است.

* گذشته از شوخی، ببخشید

اختصاصی برای تو

h20 — Mon, 16 Nov 2009 05:52:21 GMT

خدایی که می ستاییم چیزی نیست جز همه ی من و تو و او، منی که تو را دوست دارم

و اویی که شاید از من بیزار است!

همه ما یک وجودیم؛ خدا. خدا که از خودش دلخور نمی شود رفیق!

ببخش مرا، اشتباهاتم را، خودخواهی ام را و همه معایبم را. اینها همه بخش انسانی

وجود من هستند که نمی توان انکارشان کرد، اما می توان تعدیلشان نمود.

اگر من خودخواهم، تو نباش و یادم بده که چگونه خودخواه نباشم.

اگر من انعطاف ناپذیرم تو انعطاف پذیر باش دوست من.

وقتی فکر میکنم دلی خدایی را شکستم، قلبم فشرده می شود.

وقتی به یاد می آورم چگونه کامت را تلخ کردم، بغضی سنگین راه گلویم را سد می کند.

مرا ببخش که وسعت قلبت را نادیده گرفتم چرا که در بی کرانگی قلب پاکت ذره ای بیش

نبودم. کی دیده ای که ذره ای بر بی نهایت احاطه یابد؟

بگذار این ذره با بخشش تو بزرگ شود، پا بگیرد و رشد کند. بزرگواری ات را به رخم بکش.

این روزها خرابم رفیق...

از دست دادنت سخت است، خیلی سخت...

مرا ببخش و با همه معایب انسان گونه ام باز هم دوستی ام را بپذیر

چند نکته باید گفتنی از ته ته های قلبم!

h20 — Fri, 13 Nov 2009 10:09:40 GMT

* خوبم، خیلی خوب، بهتر نه که بهترینم

این روند باید طی میشد تا به جایی برسم که الان هستم

* شاید باورت نشه ولی دعات مستجاب شد. ممنون

* یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی پایانه

( این یکی از هزاران جمله ایه که کائنات این روزا در گوشم زمزمه کرده )

* تغییر رو با تمام سلولهام حس میکنم

* عشقم رو با همه وجودم نثارت میکنم با همه خوبی ها و بدیهات دوستت دارم

( برداشت شخصی به شدت ممنوع )

* یه توصیه همینجوری: هیچوقت از کسی برای خودت بت نساز، اگه ساختی نشکنش،

اگه شکستی باز هم احترامشو نگه دار در غیر این صورت خودتو زیر سوال بردی

* گمونم یه جورایی دچار اتساع زمان شدی، واسه من یه هفته شد و واسه تو هنوز

نیم ساعت هم نشد!! سرعت زندگیت خیلی زیاده

* همین که میخوای پروژه رو با من ورداری و موضوعش هم به انتخاب من باشه نشون

میده که بهم اعتماد داری. ممنون

* زیارت قبول

* عجیبه ولی حالا حتی نفرتت رو هم درک میکنم. هنوز برام محترمی به خاطر گذشته

یه روز خودت میفهمی

* میخواستم با خوبی و خوشی همه چیو تموم کنم و برم، نشد!

این ماجرا واسه من ضرری نداشت هیچ، کلی هم فایده داشت. واسه تو اما... نمیدونم

* وقتی نمیخوای چیزی رو داشته باشی بهترین راه اینه که فراموشش کنی.

فراموش کن خب

شیشه دل

h20 — Wed, 11 Nov 2009 08:09:28 GMT

گاهی شیشه دل آدم کدر میشه انگار که روش " ها " کنی. گاهی اونقدر غم و غصه

رو دلت تلنبار میشه که قلبت میشه یه توپ قلمبه! اونوقت شیشه دلت اونقدر تار میشه

که فقط یه چیز میتونه زلالش کنه، روی شیشه دلت مینویسی خدا، توکل، امید،آینده.

اونقدر مینویسی و مینویسی تا همه کدورتها از روی شیشه شره کنه و بریزه پایین.

اونقدر تو دلت اشک میریزی که اون توپ قلمبه دوباره میشه یه قلب پاک و صاف.

حالا دیگه میتونی از پشت شیشه قلبت آفتاب لبخند خدا رو تماشا کنی.

نکته: درسته که خنده بر هر درد بی درمان دواست ولی گاهی خندیدن سخت ترین کار دنیاست!

شاید یه کم گریه تو خلسه دعاهات، یه کم اشک تو خلوت ستاره ها و کمی درددل

وقتی سرت رو زانوی خداست بتونه آرومت کنه و زیباترین و معصومانه ترین لبخندهارو

روی لبات بنشونه.

غرور رو کنار بزن، گریه کن، گریه...

گریه کن گریه قشنگه گریه سهم دل تنگه

* نمیدونم کجا خوندم یا شنیدم:

درد من درد حصار برکه نیست، درد زیستن با ماهیانی است که

فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است.

* این روزا خدا داره تیکه های اضافی و به دردنخور زندگیمو ازم میکنه، وقتی به پنج

سال آینده نگاه میکنم میبینم ارزششو داره.

* نگران نباش من میدونم چطوری از پس کارهای سخت بربیام